Αντώνιος Νικολόπουλος – Μαριόλης – Δημοσιολόγος – Γενικός Σύμβουλος ΑΔΕΔΥ – Γεν. Γραμματέας ΠΟΣΕ ΕΦΚΑ
Πριν από ένα χρόνο, γράφαμε εδώ μέσα στον φιλόξενο χώρο του ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ, ότι στην πραγματικότητα είναι μύθος αυτό που πιστεύει στην ευρύτητά της η ελληνική κοινωνία, ότι δηλαδή οι δημόσιοι υπάλληλοι στην χώρα μας δεν απολύονται όταν παρανομούν και ότι τάχα μου υπάρχει ένα είδος κατεστημένης ατιμωρησίας, ανεξάρτητα από την φύση των πειθαρχικών παραπτωμάτων που αυτοί διαπράττουν (Ιούνιος 2025, Ο «μύθος» της ατιμωρησίας των δημοσίων υπαλλήλων σε συνδυασμό με την μονιμότητά τους !). Προσθέταμε δε, ότι από το 2019 μέχρι και τις αρχές του 2025, είχαν απολυθεί περισσότεροι από 1.000 δημόσιοι υπάλληλοι, για διαφόρων ειδών πειθαρχικά παραπτώματα, ενώ είχαν επιβληθεί αρκετές χιλιάδες άλλες διοικητικές ποινές, συμπεριλαμβανομένων προστίμων και στέρησης μισθών !
Γι’ αυτό και ισχυριζόμασταν ότι η συνταγματική άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, δεν θα προσέθετε τίποτα το παραπάνω στο υφιστάμενο συνταγματικό και νομοθετικό πλαίσιο που διέπει τους δημοσίους υπαλλήλους, διότι πολύ απλά αυτοί ΚΑΙ απολύονται ΚΑΙ προφανώς τιμωρούνται, όταν δεν ασκούν σύννομα τα καθήκοντά τους.
Αντιθέτως αναφέραμε, ότι αυτό που θα «πετύχαινε» η άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, θα ήταν ο περαιτέρω εκφοβισμός τους από διαφόρους τύπους που αρέσκονται να τονίζουν τις σχέσεις τους με την εκάστοτε εξουσία ώστε να πετυχαίνουν τους «σκοτεινούς» σκοπούς τους, σε συνδυασμό δε με το γεγονός, ότι πολύ πιο δύσκολα πλέον ένας κρατικός λειτουργός ή δημόσιος υπάλληλος, θα έβαζαν το κεφάλι τους στον ντορβά, υπερασπιζόμενοι το δημόσιο συμφέρον και την υπηρεσία τους, έναντι όσων θα τους απειλούσαν για να κάνουν το ακριβώς αντίθετο.
Αυτά που γράφαμε πριν ένα χρόνο, εξακολουθούν και ισχύουν στο απόλυτο και σήμερα, ιδίως δε μετά και τα όσα έχουν αποκαλυφθεί με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά κι αυτό του πιο πρόσφατου που σχετίζεται με την πολεοδομία. Όπου διαπιστώνεται η εμπλοκή ιδιωτών που ασκούν ανεξέλεγκτη ισχύ σε βάρος δημοσίων υπαλλήλων οι οποίοι παρότι αντιστέκονται έναντι αυτών των παρανομιών, βρίσκονται κι απολογούμενοι επειδή έκαναν την δουλειά τους (περίπτωση ΟΠΕΚΕΠΕ), αλλά κι επίορκων δημοσίων υπαλλήλων, που παρανομούν και χρηματίζονται έχοντας «άνωθεν» κάλυψη, διότι πολύ απλά δεν έχει προβλεφθεί κανένας δημόσιος ελεγκτικός μηχανισμός αποτροπής τέτοιων περιστατικών (περίπτωση με τις πολεοδομίες).
Ως εκ τούτου, το ότι έρχεται σήμερα η κυβερνητική πρόταση για την αναθεώρηση του άρθρου 103, όπου παρά τον προσεκτικό τρόπο διατύπωσής της, θέτει πιστεύουμε εκ του περισσού, το ζήτημα της άρσης της μονιμότητας. Και λέμε εκ του περισσού, διότι στην πρόταση επικαλείται ως λόγους για την απόλυση του δημοσίου υπαλλήλου, την ανεπάρκειά του που αυτή επιβεβαιώνεται από το Υπηρεσιακό Συμβούλιο, κάτι που και σήμερα μπορεί να συμβεί με το υφιστάμενο δημοσιοϋπαλληλικό δίκαιο, αφού ένας δημόσιος υπάλληλος που επανειλημμένως ασκεί πλημμελώς τα καθήκοντά του, μπορεί με απόφαση του αρμοδίου Πειθαρχικού Συμβουλίου να τεθεί σε οριστική παύση καθηκόντων-απόλυση.
Οπότε τι στην πραγματικότητα επιδιώκει η κυβέρνηση με την αναθεωρητική της πρόταση ;
Πιστεύουμε ότι τα κριτήριά της είναι αμιγώς και καθαρά πολιτικά, διεκδικώντας από το εκλογικό σώμα -που σύντομα θα την κρίνει για το εάν αξίζει 3η κυβερνητική θητεία- την αναγνώριση ότι είναι εκείνη η ριζοσπαστική μεταρρυθμιστική πολιτική δύναμη του τόπου, που μπορεί να θέσει δυναμικά το αναπτυξιακό πλαίσιο, για την Ελλάδα της επόμενης δεκαετίας. Κι αυτό το κάνει, χωρίς να φοβάται να ανοίξει μέτωπο με τους εργαζομένους του δημοσίου τομέα, αλλά κι ανεξάρτητα από το ότι δεν έχει καμία διακομματική συναίνεση και ως εκ τούτου δεν τίθεται και κανένα ουσιαστικό ζήτημα για την επόμενη Βουλή -που θα είναι αναθεωρητική, ως προς την επίτευξη του απαιτούμενου αριθμού των 180 βουλευτών που απαιτεί ο Καταστατικός Νόμος του κράτους μας, ώστε να περάσει η συγκεκριμένη πρόταση για την αναθεώρηση του άρθρου 103 !
Άρα άνθρακες ο θησαυρός από πλευράς κυβέρνησης ;
Δεν θα το λέγαμε, αλλά αυτό μένει και να φανεί…και θα φανεί σύντομα, όχι όμως κατά την ψήφιση από την παρούσα Βουλή της προτάσεως αναθεώρησης, αλλά από το αποτέλεσμα των εθνικών εκλογών, όταν και όποτε αυτές γίνουν. Διότι τότε, οι πολίτες στην πραγματικότητα θα αξιολογήσουν και θα κρίνουν συνολικά τα κυβερνητικά πεπραγμένα αλλά και αυτά που η κυβέρνηση προτάσσει για το μέλλον, σε συνδυασμό και παράλληλα και με το τι αντιπαρατάσσουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης ως κυβερνητική πρόταση διακυβέρνησης (εάν φυσικά έχουν καταφέρει μέχρι τότε να διατυπώσουν τέτοια πρόταση), κι αναλόγως τότε, ο κυρίαρχος λαός μας, θα αποφασίσει για το μέλλον του !
Σε κάθε, πάντως, περίπτωση, θα πρέπει να θυμούμαστε ότι στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα…εκτός κι αν το «καταφέρουμε» κι αυτό, ως νεοέλληνες !!!
